Yaptığı birbirinden ilginç ve tamamen gönüllü inceleme ve araştırmalarla ses getiren Araştırmacı-Yazar Boğaç Yüzgül; bu kez de özellikle saygı duruşlarında, cenazelerde ve belli başlı anma törenlerinde çalınan ‘Saygı Duruuş Marşı’nın bilinmeyen ilginç  tarihini yazdı…

KÜLTÜR-SANAT DERGİSİ tarafınan 07.04.2018 tarihinde yayınlanan bu ilginç araştırmayı sizlerle paylaşıyoruz:

‘…Müzik insanlık tarihinin hemen her döneminde, insanlara duygularının tercümesinde ve hislenmelerinde rol oynamış bir unsur olarak karşımıza çıkıyor.

Son birkaç on yıldır ne yazık ki, ASALA’dan PKK’ya,  birçok terör örgütünün haince katlettiği vatan evlatlarının cenazelerine  şahitlik etmek zorunda kaldık. Ruhları şad olsun, onlar şehitlik mertebesine erişmiş kişilerdir…

Ancak burada ilginç bir ayrıntıyı incelemek yerinde olacaktır.

Hiç düşündünüz mü; törenlerde, cenazelerde, anmalarda İstiklal Marşı ya da cenaze marşı öncesi çalınan 45 saniyelik trompet solo,  kim tarafından bestelendi?

Hikayesi ne?

Eserin orijinal adı ‘İL SLİENZO’ yani ‘Gerçek Sessizlik’; ya da ‘Büyük Sessizlik’…

Sene 1953’tü…

Hollywood’un gelişme ve büyüm dönemi başlamıştır. Genelde de ABD kahramanlığını öven filmelr ön plandadır…

Hatta yönetmenler bu filmlerin çokluğundan, plato ve stüdyolarda; çekim için adeta  yer bulamazlar…

İşte bu filmlerden biri de, Türkiye’de daha sonra İnsanlar Yaşadıkça adı ile gösterilecek olan; From Here to Eternity adlı ünlü filmdir…

Fred Zinnemann'ın yönettiği, başrollerini Burt Lancaster, Frank Sinatra, Montgomery Clift ve Deborrah Kerr'in paylaştığı 1953 yapımı filmde Japonların ABD üssü Pearl Harbour'a 1941'de yaptığı baskın anlatılır…

Başrol oyuncusu Frank Sinatra'nın canlandırdığı sevimli, disiplinsiz ve neşeli asker karakteri ölünce, en yakın arkadaşı rolündeki diğer başrol oyuncusu Montgomery Clift, kaybettiği arkadaşının anısına trompetle saygı marşı olarak "İl Silenzio"yu besteler ve çalar…

Günbatımı ile minör bir tınıyı çağrıştıran eser, çok ama çok sevilir…

Beste 1952 yılında Besteci Mini Rosso’ya sipariş edilmiştir.

O da senaryoyu okur ve arkadaşı Gugielmo Brezza ile bir senfonik şiir besteler…

Beste, 12,5 ve 8 daikalık üç bölümden oluşan bir konçertan ya da mini bir konçerto kıvamındadır…

Beste ilk olarak obua için tasarlanmıştır; ancak obua üzerine çok sayıda eser olduğundan,  ses rengi ve çeşitliliği  ona çok benzeyen koranglede karar kılınır; lakin Rosso; son rötuşları yapar ve eseir trompet üzerine geliştirir ve tamamlar…

İlk olarak beste uzun bulunsa da, daha sonra bestenin Adacho bölüüm olan sool trompet ağırlıklı ikinci bölümü; filmin müziği olur ve dünyaca tanınır…

1965 yılında, Mini Rosso’nun 30. Sanat yılı kutlamasında solo olarak trompeti ile yeniden seslendirilen bu eser, bu kez başka bir farklılıkla yayılacaktır…

Boston’da bir klişenin papazı; bir cenaze töreninde, bu eseri vaaz öncesi org ile icra edince; eser bir anda cenaze törenlerinde çalınmaya başlar…

Önce Loussiana ardından da New Gerciy’de askeri cenazelerde çalınır ve iiyce yaynlır…

Ancak uzunluğu nedeniyle katılımcıları sıkmakta ve tınısının minörlüğüyle katılımcıları, daha fazla hüzünlendirmektedir…

Besteyi  törenlere uygun hale getiren isim ise besteci ve orkestra şefi müzisyen James Last olur.

Last, eseri 54-45 dakikalık bir versiyon ile seslendirince, eser uluslararası platformlarda da, saygı marşı olarak çalınmaya başlanır.

Türkiye’de ilk kez İset İnönü’nün cenaze töreninde icra edilen bu eser, daha sonra yaygınlaşarak tüm anma törenlerinde ve cenazelerde çalınmaya başlar…

Müzik otoriteleri, İl SLienzo’nun eserin dünyada bir enstruman için yazılabilecek en iyi üç eserden biri olduğunu kabul eder…

Peki diğer ikisi ne?

Bunlardan biri İtalyan besteci Marcello’nun ouba için yazdığı konçertonun ikinci bölümü,  diğeri ise Haydn’ın keman için yazdığı ‘Serenade’si…’

SANAT HABER AJANSI